E-ticaretin sahne arkası

“E-ticaret operasyonlarında depolar çoğunlukla e-ticaret şirketinin kendisi veya bazı örneklerde olduğu gibi bir 3PL tarafından yönetilir.”

E-ticaret operasyonunda müşteriyi mutsuz eden konular nelerdir?

Geçen ayki yazımızda depo ve sipariş hazırlama merkezi kaynaklı problemleri incelemiştik. Bu yazıda da hem e-ticaret dağıtım operasyonlarının işleyişini hem de müşterileri bu süreç içindeki en çok mutsuz eden konuları anlamaya çalışalım.

Dağıtım

1. Süreç, dağıtım şirketinin müşteri siparişindeki ürünleri depodan almasıyla başlar.
2. E-ticaret operasyonlarında depolar çoğunlukla e-ticaret şirketinin kendisi veya bazı örneklerde olduğu gibi bir 3PL tarafından yönetilir. Dolayısıyla ürünlerin dağıtım şirketine verilmesi bir anlamda tedarik zinciri içindeki önemli bir zimmet devrini de ifade eder.
3. Dağıtım şirketinin çoğu örnekte zaten depo içinde bir ekibi (şubesi) bulunmaktadır. Bu ekip, ürünleri teslim alırken kendi network’lerine tanıtabilmek için bir etiket oluşturup ürünün içinde bulunduğu kolinin üzerine yapıştırır. Bu etiketin doğru yapıştırılması ve etiketin üzerindeki bilgilerin doğru olması çok önemlidir. Çünkü bir anlamda kolinin kimlik kartı olan bu etiket, kolinin müşteriye ulaşıncaya kadarki tüm adımlarında gerekli olacaktır.
4. Aynı zamanda dağıtım şirketinin depo içindeki ekibi, eğer ürünler kendisine bir desi ölçerden geçip ulaşmıyorsa daha sonraki faturalama sürecinin en önemli bilgisi olan kolinin ağırlık ve desi bilgisini ölçer.
5. Desi, Türkiye’deki dağıtım şirketleri tarafından kullanılan bir hacim ölçüsüdür. Formülü cm3/3000’dür. Fiyatlandırma sırasında kolinin hem ağırlığına hem de desisine bakılır ve hangisi daha büyükse faturalandırma onun üzerinden yapılır.
6. Dağıtım şirketinin depo içindeki ekibi tarafından araca yüklenen koliler, artık müşterinin adresine kadarki yolculuğuna başlamış olur.

      7. Türkiye çapında hizmet veren büyük kargo şirketlerinin 800 civarında şubesi, 30 adet aktarma merkezi ve 10              binin üzerinde personeli vardır.

      Gürhan Saatçioğlu’nun köşe yazısının tamamını okumak için tıklayın